Dwór w Dylewie powstał w okresie międzywojennym XX wieku dla rodziny Jackowskich, która była wówczas właścicielem majątku. W XIX stuleciu dobra należały do Tomasza Jackowskiego, a następnie do jego syna Karola Floriana, dziedzica Dylewa i Wodzicznej. W okresie międzywojennym majątek znajdował się już w rękach Jerzego Jackowskiego. To właśnie za czasów tej rodziny rozpoczęto budowę nowej siedziby dworskiej. Zamysł był ambitny, jednak inwestycji nigdy nie ukończono, przez co istniejący do dziś budynek stanowi jedynie część pierwotnie planowanej rezydencji.
Więcej o ponad 60 dworach i pałacach powiatu grójeckiego przeczytasz w książce:
Podczas okupacji niemieckiej dwór pełnił ważną rolę jako schronienie dla wielu osób. Przebywał tu między innymi profesor Roman Andrzejewski wraz z matką i siostrą, zaproszony przez Jackowskich podczas wyjątkowo ciężkiej zimy 1940 roku. Ten epizod pokazuje, że dwór był nie tylko siedzibą rodzinną, ale także miejscem pomocy i wsparcia w trudnych czasach wojny.
Po 1945 roku losy obiektu były typowe dla wielu dawnych rezydencji ziemiańskich. Dwór został mocno zdewastowany i przeznaczony na mieszkania, co przyczyniło się do dalszego zatarcia jego pierwotnego charakteru. Dopiero w latach 90. XX wieku nastąpił przełom. Nieruchomość kupił pianista Marek Drewnowski, który przeprowadził remont i nadał temu miejscu nowe życie. W tym czasie Dylew stał się ważnym punktem na mapie życia artystycznego. Organizowane tu Happeningi Muzyczne gromadziły wybitnych artystów i publiczność, a wnętrza dworu rozbrzmiewały muzyką Chopina, Scarlattiego i kompozytorów współczesnych. Obecnie obiekt pozostaje w rękach prywatnych.
Dwór w Dylewie należy do bardziej oryginalnych siedzib na Mazowszu, głównie z powodu swojej niedokończonej formy. Jest to budynek parterowy z mieszkalnym poddaszem, murowany z cegły, założony na planie prostokąta. Łączy cechy baroku i klasycyzmu. Część frontową zdobi czterokolumnowy portyk podtrzymujący szczyt, natomiast w narożu znajduje się charakterystyczny ośmioboczny alkierz nakryty spiczastym dachem. Całość wieńczy dach pokryty dachówką ceramiczną, co dodatkowo podkreśla stylowy charakter tej nietypowej, nigdy w pełni nieukończonej rezydencji.
