Pałac w Woli Boglewskiej powstał w 1900 roku jako nowa siedziba właścicieli majątku, którym na początku XX wieku byli Teofil i Eugenia Kępalscy herbu Pomian. To właśnie z rodziną Kępalskich wiążą się najważniejsze dzieje rezydencji w pierwszej połowie XX wieku. Po śmierci męża dobra odziedziczyła Eugenia Kępalska, a ponieważ nie miała potomstwa, przekazała majątek swojej siostrzenicy Wiesławie Kleniewskiej, zamężnej z Gustawem Bęskim. Bęscy objęli Wolę Boglewską i wprowadzili się do pałacu w 1933 lub 1934 roku.
Pełny tekst o tym pałacu, archiwalne zdjęcia, ponad 60 innych rezydencji w naszym przewodniku:
W czasie okupacji niemieckiej pałac odegrał szczególną rolę. Stał się schronieniem dla krewnych wysiedlonych z majątków położonych na terenach wcielonych do Rzeszy, a także dla młodzieży zmuszonej do ukrywania się. Był również punktem kontaktowym konspiracji; właściciele pomagali żołnierzom Armii Krajowej. W czasie wojny urządzono tu także szpital polowy. Mimo że Bęskich nie usunięto od razu po 1939 roku, mogli prowadzić majątek jedynie do 1943 roku, a ostatecznie zostali wysiedleni w 1945 roku.
Po wojnie, po nacjonalizacji dóbr, pałac przeznaczono na Ośrodek Szkoleniowy PSS „Społem”, działający do 1956 roku. Następnie mieściła się tu filia szkoły podstawowej w Jasieńcu. Funkcja szkolna przetrwała aż do 2008 roku. Dziś budynek pozostaje opuszczony i stopniowo popada w ruinę, a jego sytuacja własnościowa nadal pozostaje nieuregulowana.
Pałac zaprojektował Apoloniusz Paweł Nieniewski, architekt związany z nurtem historyzmu i eklektyzmu. Jest to budowla murowana, piętrowa, o nieregularnej, malowniczej bryle, z charakterystyczną wieżą, secesyjnymi hełmami, ryzalitami, balkonami i reprezentacyjnymi gankami od frontu i ogrodu. Wnętrze miało układ dwutraktowy z obszernym hallem i efektowną klatką schodową. Ciekawostką jest legenda o skarbie rzekomo zakopanym w parku około 1865 roku oraz zachowane fotografie wnętrz z 1933 roku, dzięki którym wiadomo, jak wyglądało dawne życie towarzyskie w pałacu.
