Pałac w Wilczogórze, a właściwie zachowany do dziś dwór-pałac, wiąże się z dziejami majątku od XIX wieku, kiedy dobra przechodziły kolejno w ręce kilku rodzin ziemiańskich. W 1838 roku właścicielem Wilczogóry został Władysł Miniewski, sędzia pokoju powiatu czerskiego, poeta i dramatopisarz, który nabył te dobra na publicznej licytacji. W drugiej połowie XIX stulecia majątek należał następnie do Ireneusza Radyszewskiego, a po nim do jego żony Karoliny z Maniewskich Radyszewskiej. W 1883 roku dobra kupił Władysław Wołowski, zaś w 1909 roku ich właścicielem został Stefan Bolesław Otto. W latach 30. XX wieku majątek znajdował się już w rękach Wojciecha i Marianny Durajów.
Pełny tekst o tym pałacu, archiwalne zdjęcia, ponad 60 innych rezydencji w naszym przewodniku:
Po II wojnie światowej Wilczogóra, jako tzw. resztówka, pozostała w rękach rodziny przedwojennych właścicieli, co było losem odmiennym od wielu okolicznych siedzib ziemiańskich. Z czasem w budynku urządzono miejscową szkołę, a następnie część wnętrz przeznaczono na mieszkania. Takie użytkowanie, choć pozwoliło obiektowi przetrwać, nie sprzyjało zachowaniu jego dawnego charakteru. Obecnie dwór pozostaje własnością Stanisława i Anny Durajów, jednak nie jest użytkowany i znajduje się na progu ruiny. W ostatnich latach zawalił się fragment dachu, co wyraźnie pokazuje, jak pilnych prac zabezpieczających wymaga ten cenny zabytek.
Dzisiejszy budynek pochodzi z około 1840 roku i pierwotnie stanowił jedynie skrzydło starszego dworu, który nie przetrwał I wojny światowej. Po jego zniszczeniu to właśnie dawna przybudówka przejęła rolę głównej siedziby. Od strony wyniesienia wejściu nadano bardziej reprezentacyjny charakter, poprzedzając je schodami. Najbardziej charakterystycznym elementem frontowej elewacji jest dwukondygnacyjna wnęka umieszczona na osi i przedzielona balkonem. Choć nie znamy nazwiska architekta, sam budynek jest interesującym przykładem skromnej, ale efektownej siedziby ziemiańskiej, której obecna forma jest zarazem świadectwem dawnych przekształceń i strat wojennych. Ciekawostką jest fakt, że zachowany dwór to w istocie fragment większego, nieistniejącego już założenia.
