Pałac w Otwocku Wielkim powstał z inicjatywy Kazimierza Ludwika Bielińskiego herbu Junosza, późniejszego marszałka wielkiego koronnego. Prace rozpoczęto prawdopodobnie około 1682 roku, po jego powrocie z Francji i ślubie z Ludwiką Marią Morsztynówną. Rezydencja od początku miała charakter reprezentacyjny, choć była pomyślana jako letnia siedziba. Budowa i dekoracja pałacu były zasadniczo ukończone przed 1695 rokiem, kiedy Bielińscy gościli tu Jana III Sobieskiego. Autor projektu nie jest pewny: dawniej wskazywano Tylmana van Gameren, nowsze badania są ostrożniejsze i dopuszczają raczej architekta znającego jego twórczość, być może Carla Ceroniego.
Pełny tekst o tym dworze, archiwalne zdjęcia, ponad 15 innych rezydencji w naszym przewodniku:
W XVIII wieku pałac nadal był jedną z najważniejszych rezydencji Bielińskich. Z czasem jednak, po zmianach właścicielskich i gospodarczych, zaczął tracić dawną rangę. W XIX wieku jego losy coraz wyraźniej oddzielały się od życia folwarku. Zygmunt Kurtz w 1884 roku założył w dobrach ogromny sad, liczący ponad 20 tysięcy drzew owocowych, i przekształcił tereny folwarczne w park krajobrazowy. Na przełomie XIX i XX wieku pałac funkcjonował już jako malownicza ruina, odwiedzana przez krajoznawców. W czasie I wojny światowej stacjonowały w nim wojska niemieckie, co przyniosło rabunki i dewastację wnętrz. Kolejne zniszczenia nastąpiły podczas II wojny światowej: w 1939 roku obiekt był opuszczony i uszkodzony w około 30%, a w 1945 roku stopień zniszczeń oceniano już na około 50%.
Po wojnie majątek upaństwowiono. W 1946 roku rozpoczęto pierwsze prace zabezpieczające, a w latach 1947–1951 przeprowadzono szeroko zakrojone działania konserwatorskie pod kierunkiem Jana Koszczyca-Witkiewicza. Obejmowały one odgruzowanie, odbudowę dachów i stropów, wzmocnienie konstrukcji oraz częściową rekonstrukcję wnętrz. Planowano przeznaczyć pałac na instytucję kultury, lecz zamiaru tego wówczas nie zrealizowano. W kolejnych latach mieściła się tu Szkoła Melioracji, następnie zakład poprawczy dla dziewcząt, a później obiekt przejął Urząd Rady Ministrów. Do 2004 roku pozostawał kolejno w zarządzie Kancelarii Prezydenta RP, MSWiA oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od 2004 roku działa w nim Muzeum Wnętrz w Otwocku Wielkim, oddział Muzeum Narodowego w Warszawie.
Architektonicznie jest to okazała barokowa rezydencja na sztucznej wyspie na jeziorze Rokola. Ma plan zbliżony do prostokąta, dwutraktowy, symetryczny układ wnętrz, alkierze, ryzalit od strony ogrodowej oraz wieże z klatkami schodowymi. Wyróżniają ją reprezentacyjne wnętrza piętra, malowidła ścienne z przełomu XVII i XVIII wieku oraz park krajobrazowy stanowiący integralną część założenia.
