Pałac w Janowie wyrósł na miejscu starszego założenia dworskiego, którego początki sięgają co najmniej XVIII wieku. W XIX stuleciu majątek wielokrotnie zmieniał właścicieli – należał m.in. do Lesiewskich, Zrzelskich, Wysockich oraz Trzetrzewińskich. Dopiero na początku XX wieku dobra trafiły w ręce Lucjana Ceglińskiego, który nadał im ostateczny, reprezentacyjny charakter. To on w latach 1911–1914 wzniósł okazały, murowany pałac i przekształcił park, tworząc spójne założenie rezydencjonalne.
Więcej informacji o dworach i pałacach na Mazowszu znajdziesz w naszym przewodniku:
Okres jego gospodarowania przerwały wydarzenia wojenne. W 1920 roku majątek ucierpiał w wyniku działań wojny polsko-bolszewickiej – zabudowania gospodarcze spłonęły, a pałac został zdewastowany. Cegliński podjął jego odbudowę, jednak koszty remontu i zadłużenie doprowadziły do pogorszenia jego sytuacji finansowej. Podczas II wojny światowej rezydencję zajęli Niemcy, urządzając w niej pensjonat i kasyno dla pilotów Luftwaffe.
Po 1945 roku majątek został upaństwowiony, a na jego terenie utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne. Sam pałac zaadaptowano na cele edukacyjne – początkowo jako ośrodek szkoleniowy, później jako Zespół Szkół Rolniczych. Funkcja ta utrzymała się przez kilkadziesiąt lat i przyczyniła się do zachowania budynku w stosunkowo dobrym stanie. Dopiero po likwidacji szkoły w 2012 roku obiekt przeszedł w ręce prywatne.
Architektura pałacu reprezentuje styl neorenesansowy z wyraźnymi wpływami klasycyzującymi. Budowla została wzniesiona na planie prostokąta, jest piętrowa, podpiwniczona, z użytkowym poddaszem, nakryta wysokim dachem łamanym z lukarnami. Fasadę frontową akcentuje środkowy ryzalit poprzedzony czterokolumnowym portykiem w porządku toskańskim, nad którym znajduje się taras. Elewacje zdobi boniowanie, dekoracyjne obramienia okien oraz efektowna attyka wolutowa. Od strony ogrodu uwagę zwraca ryzalit z półokrągłym występem oraz przeszklona weranda pełniąca funkcję ogrodu zimowego. Całość stanowi interesujący przykład rezydencji ziemiańskiej z początku XX wieku, łączącej tradycję z ambicjami reprezentacyjnymi właścicieli.
