Więcej informacji o dworach i pałacach na Mazowszu znajdziesz w naszym przewodniku:
Dwór w Aleksandrówce powstał około 1830 roku z inicjatywy ziemianina Dąbrowskiego, który założył tu niewielką siedzibę wraz z zabudowaniami gospodarczymi. Już kilka lat później majątek przeszedł w ręce Anny Przepiórkowskiej, a następnie jej córki Ireny Kosińskiej. Od 1915 roku właścicielką była Edwarda z Kosińskich Kurkowska – postać wyrazista, łącząca życie ziemiańskie z działalnością patriotyczną i oświatową. Prowadziła tajne nauczanie języka polskiego, a w czasie I wojny światowej, na uchodźstwie w Rosji, uczyła dzieci polskich emigrantów.
W okresie międzywojennym dwór pozostawał ważnym ośrodkiem życia lokalnego, a podczas II wojny światowej odegrał istotną rolę w konspiracji. Był schronieniem dla żołnierzy Armii Krajowej, miejscem tajnych wykładów oraz punktem kolportażu prasy podziemnej. W 1944 roku odprawiono tu mszę dla oddziałów wyruszających do walk w ramach akcji „Burza”.
Po wojnie majątek początkowo pozostał w rękach rodziny Kurkowskich, jednak w latach pięćdziesiątych został znacjonalizowany. W dworze urządzono mieszkania dla lokatorów, co przyczyniło się do jego stopniowej degradacji. Po eksmisji mieszkańców w latach siedemdziesiątych posiadłość wróciła do spadkobierców, lecz mimo tego nie odzyskała dawnej świetności. Obecnie pozostaje opuszczona i z roku na rok popada w coraz większą ruinę.
Architektura dworu nawiązuje do tradycyjnej polskiej siedziby ziemiańskiej. Jest to budynek drewniany, parterowy, o wydłużonym planie prostokąta, przykryty dachem naczółkowym. Wzniesiono go w konstrukcji wieńcowej z bali łączonych na jaskółczy ogon, a elewacje oszalowano drewnem. Charakterystycznym elementem są alkierze – rozwiązanie rzadko spotykane w tak wczesnych realizacjach, nadające bryle indywidualny wyraz. Mimo skromnej skali dwór zachowuje czytelny, klasyczny układ i stanowi interesujący przykład dziewiętnastowiecznej architektury dworskiej na Mazowszu.
