Powstanie dworu w Żakowie wiąże się z okresem, gdy majątek znalazł się w rękach rosyjskiego generała Piotra Aleksandrowicza Stiepanowa. To on, w latach 70. XIX wieku, przejął dobra – prawdopodobnie w drodze licytacji lub jako nadanie – i wzniósł istniejącą do dziś siedzibę. Budowa dworu była zwieńczeniem rozwoju folwarku, który w tym czasie obejmował rozległe grunty, zabudowania gospodarcze oraz rozwiniętą infrastrukturę rolną.
Więcej informacji o dworach i pałacach na Mazowszu znajdziesz w naszym przewodniku (dwór w Żakowie trafił nawet na okładkę):
Po śmierci Stiepanowa w 1891 roku majątek przejęła Ludmiła Lewandowska. W okresie międzywojennym dobra funkcjonowały pod nazwą „Willa Żaków” i należały m.in. do Hieronima Kieniewicza, a następnie do inżyniera Maksymiliana Czapkego, który do 1936 roku przeprowadził modernizację dworu. Ostatnimi właścicielami przed II wojną światową byli Stefan i Zofia Pikulscy.
W czasie okupacji niemieckiej dwór został ograbiony, a po 1945 roku upaństwowiony. Umieszczono w nim szkołę podstawową, funkcjonującą do 1999 roku, co wiązało się z przekształceniami bryły (m.in. dobudową aneksu). Na początku XXI wieku obiekt nabył prywatny właściciel, który przeprowadził gruntowną renowację i przekształcił zespół w hotel z restauracją i winoteką. Obecnie funkcjonuje jako „Pałac Żaków”.
Dwór jest budowlą eklektyczną z końca XIX wieku, łączącą elementy klasycyzmu i neorenesansu. Wzniesiony na planie prostokąta, ma zróżnicowaną bryłę – częściowo parterową, częściowo piętrową. Fasadę frontową akcentuje monumentalny portyk kolumnowy w porządku jońskim, zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Elewacje urozmaicają tarasy, balkon oraz neogotycki szczyt, a dekorację tworzą pilastry, rozety i bogato opracowane obramienia okienne.
