Pałac w Laskach, położony w powiecie kępińskim, należy do najbardziej efektownych rezydencji tej części Wielkopolski. Powstał w 1908 roku z inicjatywy właściciela z rodu von Loeschów, który od połowy XIX wieku władał miejscowym majątkiem. Nie była to skromna ziemiańska siedziba, lecz reprezentacyjny, trzykondygnacyjny gmach, mający podkreślać rangę właścicieli i znaczenie dóbr.
W okresie międzywojennym Laski zmieniły charakter własnościowy. W 1923 roku Konrad von Loesch sprzedał majątek Fundacji „Nauka i Praca” działającej przy Uniwersytecie w Poznaniu. W ten sposób rezydencja przestała być wyłącznie prywatnym centrum dóbr ziemskich, a zaczęła funkcjonować w szerszym, instytucjonalnym kontekście. Już wcześniej pałac wykorzystywano także praktycznie: podczas I wojny światowej pełnił funkcję szpitala wojennego. Podobnie stało się w czasie II wojny światowej, gdy ponownie urządzono w nim szpital.
Więcej zapomnianych miejsc z Wielkopolski znajdziesz w naszym przewodniku:
Największą zmianę przyniósł jednak rok 1945. Po zakończeniu wojny obiekt przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne. Na bazie dawnych dóbr utworzono PGR, który funkcjonował aż do 1993 roku. Sam pałac w kolejnych dekadach wielokrotnie zmieniał przeznaczenie. Mieściła się w nim Szkoła Doskonalenia Kierowców, później przedszkole, mieszkania, a w dalszych latach także hotel i restauracja. Po likwidacji PGR majątek trafił pod zarząd Agencji Rolnej Skarbu Państwa, a następnie został wydzierżawiony. Podjęto próbę remontu, lecz prace wstrzymano, podobno z powodu nieporozumień z konserwatorem zabytków. Dziś pałac pozostaje zamknięty i stopniowo niszczeje.
Architektonicznie jest to budowla eklektyczna, łącząca elementy renesansu śląskiego i saskiego z motywami barokowymi. Pałac wzniesiono na planie prostokąta, ale jego bryła jest urozmaicona i malownicza. Najbardziej charakterystycznym akcentem jest wysoka, okrągła wieża od wschodu, zwieńczona oktagonalnym poddaszem. Towarzyszy jej druga, mniejsza wieża w narożniku południowym. Od zachodu znajduje się portyk dźwigający balkon i poprzedzony podjazdem, a od wschodu trójosiowa wystawka z tarasem. Elewacje wzbogacają wykusze i mniejsze wystawki, zaś całość nakrywa skomplikowany, łamany dach z dachówki.
Rezydencję otacza park o powierzchni około 8,5 hektara, z zachowanymi starymi drzewami, choć dziś wyraźnie przerzedzony. Od południa znajdują się dawne zabudowania folwarczne. Cały zespół, mimo zaniedbania, wciąż robi wrażenie i pozostaje jednym z ciekawszych świadectw dawnej architektury rezydencjonalnej w południowo-wschodniej Wielkopolsce.
