Pałac w Chylinie należy do ciekawszych, choć mało znanych rezydencji powiatu tureckiego. Jego historia zaczyna się w latach 80. XIX wieku, kiedy po pożarze starego, drewnianego dworu Józef Łaszczyński i Antonina z Kożuchowskich Łaszczyńska wznieśli nową, murowaną siedzibę. Powstał budynek w stylu neoklasycystycznym, prawdopodobnie zaprojektowany przez konińskiego architekta Władysława Stachlewskiego.
Więcej zapomnianych miejsc z Wielkopolski znajdziesz w naszym przewodniku:
Kolejny ważny etap nastąpił w 1910 roku, gdy Chylin kupił Ludwik Pułaski, właściciel m.in. Piorunowa i Grzymiszewa. W ciągu dwóch lat przebudował pałac, a parkowi nadał charakter angielski. Z czasami Pułaskich wiążą się najbardziej rozpoznawalne elementy rezydencji: herb Ślepowron oraz inicjały „JLP”, odnoszące się do Janiny i Ludwika Pułaskich, umieszczone w naczółku portyku.
Po wybuchu II wojny światowej Pułascy zostali wysiedleni przez Niemców do Generalnego Gubernatorstwa. Po 1945 roku majątek przejął Skarb Państwa, a pałac utracił funkcję ziemiańskiej siedziby. Zaadaptowano go na szkołę podstawową oraz biura PGR Kombinatu w Brudzyniu. Takie powojenne wykorzystanie ocaliło budynek przed natychmiastową ruiną, ale oderwało go od pierwotnego charakteru. Obecnie zespół znajduje się w dzierżawie. Pałac jest ogrodzony, nieużytkowany, a w jego sąsiedztwie pasą się konie.
Rezydencja stanowi centralny punkt założenia, z podjazdem od wschodu, parkiem krajobrazowym od zachodu i zabudowaniami folwarcznymi od północy. Sam pałac jest dwukondygnacyjnym, murowanym budynkiem na planie prostokąta, nakrytym wysokim dachem dwuspadowym z dachówką. Najefektowniej prezentuje się dziewięcioosiowa elewacja wschodnia, poprzedzona czterokolumnowym portykiem jońskim i zwieńczona trójkątnym naczółkiem. W otoczeniu zachował się park krajobrazowy z wijącą się aleją dojazdową, dziedzińcem, śladami dawnej kompozycji ogrodowej, szpalerami grabowymi i trzema stawami. Chylin pozostaje miejscem cichym, trochę odsuniętym od głównych tras, ale właśnie dlatego dobrze wpisuje się w opowieść o zapomnianych rezydencjach Wielkopolski.
