Dwór w Sufczynie, znany jako „Dudzianka”, powstał w 1827 roku z inicjatywy Pawła Hilarego Piątkowskiego, który rok wcześniej objął dobra sufczyńskie. Nową siedzibę wzniesiono w miejscu starszego obiektu, wykorzystując prawdopodobnie dawne, XVII-wieczne piwnice. Piątkowski należał do elity urzędniczo-prawniczej Królestwa Polskiego: od 1828 roku był mecenasem przy Sądzie Najwyższej Instancji, a od 1842 roku obrońcą przy Warszawskich Departamentach Rządzącego Senatu. Po jego śmierci majątek przejął syn Marceli Piątkowski, który w drugiej połowie XIX wieku gruntownie przebudował dwór. W tym czasie dobra nadal funkcjonowały jako większe założenie gospodarcze obejmujące folwarki Sufczyn, Sokoły i Zielonki, choć uwłaszczenie chłopów i późniejsze parcelacje stopniowo zmieniały dawny charakter majątku. Na przełomie XIX i XX wieku ziemia była dzielona, a w okresie międzywojennym dwór należał do rodziny Sucheckich. Ostatnimi przedwojennymi właścicielami byli Bogusław Lencki i Emma z Sucheckich.
Pełny tekst o tym dworze, archiwalne zdjęcia, ponad 15 innych rezydencji w naszym przewodniku:
Po II wojnie światowej, w wyniku reformy rolnej, Lenccy utracili dwór. W latach 1946–1950 budynek służył jako dom letni Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie; przebywali tu m.in. Jan Cybis i Szymon Kobyliński. Następnie obiekt przeszedł na własność Skarbu Państwa, a od 1948 roku mieściła się w nim Szkoła Gminna. W kolejnych dekadach dwór pełnił rozmaite funkcje użytkowe: w latach 80. działała tu firma krawiecka, a od 1992 roku przedsiębiorstwo polonijno-zagraniczne „UNI-prod”. Po 2007 roku opuszczony budynek zaczął szybko niszczeć, był dewastowany i rozkradany. Przełom nastąpił 24 stycznia 2013 roku, gdy park z dworem kupiła w przetargu Żaneta Blanka Mazurkiewicz-Poirieux. Nowa właścicielka przejęła zobowiązania konserwatorskie i rozpoczęła prace zabezpieczające oraz remontowe, m.in. wykonano nowy dach. Dwór później był czasowo wystawiany na sprzedaż, a jego dalsze losy właścicielskie nie są w pełni rozpoznane.
Architektonicznie „Dudzianka” jest klasycystycznym, murowanym dworem parterowym na planie prostokąta, posadowionym na wysokiej podmurówce i nakrytym czterospadowym dachem. Fasada ma dziewięć osi, wgłębiony portyk kolumnowy z tarasem i środkową wystawkę z trójkątnym szczytem. Wewnątrz zachowały się m.in. drewniane stropy belkowe, piece kaflowe i schody, a całość otacza XIX-wieczny park krajobrazowy z lipami, klonami i platanami.
