Pałac w Kołbieli, właściwie w Starej Wsi związanej z Kołbielą, powstał około 1866 roku, gdy majątek przeszedł w ręce Józefa Zamoyskiego. Był on prezesem Warszawskiego Towarzystwa Wyścigowego, współtwórcą Towarzystwa Kredytowego m.st. Warszawy, człowiekiem zaangażowanym także w budowę Kolei Nadwiślańskiej. Uchodził za znakomitego agronoma i hodowcę koni. W Starej Wsi stworzył nowoczesne gospodarstwo rolne, hodowlane i przemysłowe, a pałac stał się jego reprezentacyjnym centrum. Przez pewien czas działała tu również szkoła dla młodzieży magnackiej, ceniona za wysoki poziom nauczania.
Pełny tekst o tym dworze, archiwalne zdjęcia, ponad 15 innych rezydencji w naszym przewodniku:
Po bezdzietnej śmierci Józefa Zamoyskiego dobra przejął jego brat Tomasz, a następnie Maurycy Zamoyski, jedna z ważniejszych postaci życia politycznego II Rzeczypospolitej: współpracownik Romana Dmowskiego, działacz Ligi Narodowej, wiceprezes Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu i kandydat na prezydenta RP w 1922 roku. Jako piętnasty ordynat zamojski zarządzał majątkiem do 1939 roku. W czasie II wojny światowej pałac zajęła żandarmeria niemiecka.
Po zakończeniu wojny rezydencja niemal natychmiast utraciła dawny charakter ziemiańskiej siedziby. Najpierw urządzono w niej radziecki szpital polowy, potem majątek przejął Skarb Państwa, a pałac stał się własnością Gminnej Rady Narodowej. Umieszczono w nim szkołę podstawową, a do 1950 roku działała tu Szkoła Administracji Handlowej, później przekształcona w zawodową szkołę Ministerstwa Przemysłu Drobnego i Rzemiosła. W 1959 roku mieściła się tu Zasadnicza Szkoła Zawodowa o profilach mechanicznym i krawieckim oraz liceum mechaniczne. W 1968 roku przeprowadzono remont, a od 1977 roku budynek użytkował Zespół Szkół Zawodowych.
Nowy etap rozpoczął się w 2017 roku, gdy pałac sprzedano prywatnemu właścicielowi. Planowano jego kompleksową modernizację i adaptację na obiekt konferencyjny z zapleczem hotelowym, restauracją oraz basenem. W 2026 roku pałac znajdował się w remoncie.
Architektonicznie jest to pałac neorenesansowy, zaprojektowany przez Leandra Marconiego na miejscu wcześniejszego drewnianego dworu. Ma zwartą, piętrową, podpiwniczoną bryłę na planie prostokąta, urozmaiconą bocznymi ryzalitami. Fasada została podkreślona portykiem z kolumnami jońskimi i balkonem, elewację ogrodową otwiera taras z kamienną balustradą i schodami prowadzącymi do parku.
